Christien van de Sande

In deze volkstuin post ik verhaaltjes over dingen die mij bezig houden en waar ik blij van word. Rauw en Rotterdams met Zeeuwse nuchterheid. Ik hou van het bourgondische leven en sta graag op een snowboard. Ik kan me uren bezighouden met het monteren van filmpjes, maar het liefst reis ik de wereld rond. Ik werk als Project Manager & Content Marketeer bij internetbureau Level Level. En in m’n vrije tijd ben ik druk voor mijn eigen stichting The Holland Road waarin we verschillende Rotterdammers aan elkaar verbinden met spontane ontmoetingen.
About me

“It’s an emergency!”

Kijkend op de zonnige Franse Alpen en met pijn in het hart dalen we weer af in ons busje! Het weekje Val Thorens zit er op, het is voorbij! Neeeeee….

Het was top! Van zaterdag tot zaterdag volle bak sneeuw, boarden en gezelligheid. Dat pakt niemand me meer af!

Busje komt zo.. Of iets later!

Op zaterdag ochtend om 5.10 uur stopte vorige week het gehuurde busje voor de deur. Hysterisch! Winterbanden, een dakkoffer vol snowboards, sneeuwketting en tassen vol eten. Ons kan niets gebeuren. We lachen nog een beetje om de bezorgde sms’jes. Ze geven namelijk wel heeeeel veel sneeuw af. Maar dat is toch de bedoeling van wintersport!? Toch?

Op de heenweg zijn we ruim 15 uur onderweg en we doen zo’n 2 uur over de laatste 30 km. Er ligt overal sneeuw en het sneeuwt nog lekker door, maar we zien toch echt geen reden om de sneeuwketting onder die bus te slingeren. Ook al zien we diverse mannen aan de kant van de weg aanmodderen met die dingen. “Waarschijnlijk onder druk van de vrouw!” Als we maar zachtjes kunnen blijven rijden, dan komt het goed. Nog maar 1,5 km op de navigatie. We zien Val Thorens al schitteren…. en dan staan we stil en zitten we vast.

We kunnen geen kant meer op. Overal auto’s schuin, vast, glibberend en slippend! Aiii…. Toch maar met sneeuwkettingen proberen. Het verhuurbedrijf van het busje heeft het uitgelegd, dat klonk logisch, maar het blijkt toch minder praktisch. Zeker als het bijna 15 graden onder nul is. Het kan natuurlijk ook goed aan ons liggen… Duwend, slippend, lopend en met nog 1 sneeuwketting komen we uiteindelijk boven in ons lekker ruime top-appartement aan de piste. Eerst een wijntje voor de open haard. Morgen mogen we!

Qu’est-ce que c’est!?

Als wilde honden die los worden gelaten, binden we zondag ochtend onze snowboards onder. Het sneeuwt nog steeds flink door en het is zo rond de -15 graden. Goeie sneeuw om lekker raggend het ‘gevoel’ te krijgen. In korte tijd valt er bijna een meter sneeuw. En dat is best veel. Dat blijkt als we een piste pakken die de avond ervoor voor het laatst is geprepareerd…. We komen hartstikke vast te zitten. “Naar achteren leunen, vaart maken en je lichaam naar beneden ‘gooien’.” Dat blijkt eigenlijk onmogelijk en er zit maar een ding op; Boards losmaken en lopen. We zakken soms bijna tot de heupen in de sneeuw. En dan slaat bij sommigen de totale paniek toe en de ander kan alleen maar lachen. “Wat nou als we onderkoeld raken!!?!!”

Ingesneeuwd Val Thorens

We zien geen hand voor ogen en zien niks of niemand. Lang leve de piste-112! “Hello! Do you speak English!? We have an emergency!” Binnen 10 minuten staat daar opeens een handige Fransoos op ski’s. “Qu’est-ce que c’est!? Almost finish!” En inderdaad na nog 15 minuten worstelend met m’n bevroren haren konden deze sneeuwpoppen de boards weer onderbinden. “Stay together and take only blue today!” Tjaa…. Zo maak je nog eens wat mee. Die bezorgde sms’jes waren misschien toch niet voor niets. Een biertje hebben we na “de-bijna-dood-ervaring” wel verdiend…

Boarden, biertje, dansje!

Maandag gaan ‘de dames’ op les bij board-hunk Hugo onder begeleiding van een heerlijk zonnetje. Even wat skills bijspijkeren. “It’s all about the confidence!” De volgende ochtend worden we wakker van lawine bommen. Maandag avond tijdens het open-kampioenschap-all-round-appartement-bord-spelen is het blijven sneeuwen. Elke ochtend pruttelt de koffie, worden de verse croissants aan de deur gehangen en worden de eitjes gebakken. Een feestje om met zo’n groepje te ontbijten om vervolgens de piste op te stappen. Het belooft weer een top dag te worden met het opkomende zonnetje op de verse sneeuw. Een mooie dag om met heel de groep een tochtje te maken en met een biertje te eindigen op de berg bij La Folie Douce. Een tent midden op de piste waar keihard wordt gefeest. Dj’s onder begeleiding van live muzikanten en een housende mensenmassa die in de buitenlucht staan te feesten! Het is de ‘standaard’ om daar flessen champagne te bestellen. Of om je kleren uit trekken en op de tafels te dansen. Vervolgens hoef je alleen een afdaling in te zetten om door te rollen naar La Monde om daar mee te blèren met 90s hits of om een rummetje te scoren in de RumBox.

ValThorens

Val Thorens

Oké… We zijn geen 18 meer. Het aller-wildste stappen is er af, maar er moet toch zeker nog een biertje gedronken en een dansje gemaakt kunnen worden. Zo evaluerend op de terugweg is de conclusie dat Val Thorens eigenlijk de top keus is. Eén van de grootste en hoogste wintersport gebieden van Europa. Sneeuwzeker en schitterende brede pistes. Met een groot appartement voor 11 man, midden in het dorp en aan de piste valt er echt niets te klagen. Verschillende foute kroegen worden afgewisseld met leuke restaurants.

“Is er al geboekt voor volgend jaar?”

Ook de rest van de week is het een beetje blijven sneeuwen en hebben we het zonnetje kunnen bewonderen. Top condities om te boarden en het flinke gebied te verkennen.

Val Thorens

Share this Story

Related Posts

The Holland Road op Facebook

Facebook Level Level

The Holland Road op Instagram